Docker & Kubernetes

در حال حاضر داکر، محبوب‌ترین پلت فرم کانتینر محسوب می‌شود. اگرچه ایده جداسازی محیط کاملاً مربوط به گذشته است و در گذشته نرم‌افزار کانتینر دیگری نیز وجود داشته، اما Docker در زمان مناسبی به بازار عرضه شد و از همان ابتدا منبع باز بود.

Docker یا Docker Engine به شما امکان ساخت و راه ­اندازی کانتینرها را می‌دهد. علاوه براین، Docker Hub نیز وجود دارد که سرویسی برای ذخیره و اشتراک تصاویر است.

در حالی که داکر برای بسته‌بندی و توزیع برنامه‌های کانتینردار یک استاندارد باز ارائه داد، چالش‌های جدیدی بوجود آمد:

چگونه همه این کانتینرها هماهنگ و برنامه ریزی می‌شوند؟

چگونه همه کانتینرهای مختلف در برنامه شما با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند؟

چگونه می‌توان نمونه‌های کانتینر را مقیاس‌بندی کرد؟

خیلی زود راه حل‌هایی برای هماهنگی کانتینرها ظهور کرد. Kubernetes، Mesos و Docker Swarm چند گزینه محبوب به حساب می‌آیند.

Kubernetes یک ابزار متن‌باز سامان‌دهی Container است که بسیاری از کارهای لازم برای پیاده‌سازی، مدیریت و مقیاس‌دهی برنامه‌های مبتنی بر Container را به‌شکل خودکار انجام می‌دهد. به بیان دیگر، کاربر با کلاستر کردن ماشین‌های اجراکننده Container و استفاده از Kubernetes می‌تواند این کلاسترها را به سادگی و با بهره‌وری بالا مدیریت کند.

از آنجا که این ماشین‌ها می‌توانند از طریق سرویس‌های ابری خصوصی و عمومی در کنار زیرساخت‌های دیگر تامین شوند، Kubernetes ابزاری مناسب برای میزبانی از برنامه‌های ابرزی است که نیاز به سرعت بالا در تغییر مقیاس و انتقال داده دارند. این فناوری برای اولین بار توسط مهندسان گوگل توسعه داده شده است.

Kubernetes ماشین‌های حقیقی و مجازی در دسترسش را به‌شکل کلاستر در یک شبکه‌ی یکسان کنار یکدیگر جمع می‌کند. کلاستر در واقع بستری است که تمامی اجزا، قابلیت‌‌ها و بار کاری کوبرنتیز در آن پیکربندی می‌شود. به هر ماشین در کلاستر یک نقش داده می شود.